Ο κόσμος των Ultras: Το κενό ντέρμπι της Piacenza

Ο πόλεμος των Ρόδων - Η μάχη του St. Albans

Όπως είδαμε στο προηγούμενο μέρος, η αδυναμία αποτελεσματικής διακυβέρνησης απο τον Ερρίκο τον ΣΤ και κυρίως η διαμάχη των ευγενών για μια καλή θέση στην αυλή του βασιλιά της Αγγλίας και κυρίως, η αντιπαλότητα του Δούκα της Υόρκης και του Δούκα του Σάμορσετ μαζί με την γενικότερη αρνητική εικόνα της διακυβέρνησης του Ερρίκου, θα φέρουν τα πράγματα στα άκρα και στην πρώτη επίσημη μάχη του πολέμου των Ρόδων. Η μάχη του Σεντ Όλμπανς θα λάβει χώρα στις 22 Μαίου 1455.

Βασικός στόχος του Δούκα της Υόρκης ήταν η απομάκρυνση του Λόρδου Σάμορσεκ και των συν αυτώ και όι του ίδιου του Ερρίκου. Αυτό φαίνεται καθαρά και απο την την τελική απόφαση του επιτελείου του δούκα της Υόρκης στις 21 Μαίου, όσο και απο τις επιστολές που ανταλλάγησαν ακομα και λίγο πριν την μάχη μεταξύ των δύο στρατών για να βρεθεί, αν γινόταν μια διπλωματική λύση στο θέμα.

Οι οπαδοί και του Δούκα της Υόρκης δεν ξεπερνούσαν τους 2 - 3.000 άνδρες ενώ οι βασιλικοί ήταν περίπου το ίδιο. Οι βασιλικοί είχαν οχυρωθεί στην πολή. Το Σεντ Όλμπανς δεν είχε τοίχοι. Τα σπίτια που βρίσκονταν στα όρια της πόλης σχημάτιζαν με τους τοίχους τους ένα αμυντικό φράγμα. Στις εισόδους των δρόμων που οδηγούσαν στην πόλη δημιουργήθηκαν οδοφράγματα, οπότε ολόκληρη η περιοχή σχημάτισε αμυντικό οχυρό. Ο Ερρίκος έχτισε το στρατηγείο του στην Αγορά της πόλης . Τα οδοφράγματα υπερασπίστηκαν τα περισσότερα από τα βασιλικά στρατεύματα, υπο τις διαταγές του Λόρδου Clifford και του κόμη του Northumberland.

Η μάχη ξεκίνησε στις 10 το πρωί. Οι οπαδοί του δούκα της Υόρκης επιτέθηκαν απο τους κύριους οδικούς άξονες με αποτέλεσμα να πέφτουν θύματα των τοξοτών που επάνδρωναν τα οδοφράγματα. Χαρακτηριστηκό αυτή της φάσης της μάχης ήταν οτι οι βασιλικές δυνάμεις δεν ενέπλεξαν καμία άλλη δύναμη για να ενισχύσει την άμυνα στα οδοφράγματα και μάλιστα οι υπόλοιποι στρατιώτες, πιστεύοντας οτι θα τελειώσει γρήγορα η μάχη δεν φόρουσαν τις πανοπλίες τους.

Όπως γίνεται κατανοητό οι δυνάμεις των Υορκέζων έφτασαν σε αδιέξοδο απο το οποίο τους έβγαλε ο Λόρδος του Warwick. Αγνοώντας τους βασικούς οδικούς άξονες που οδηγούσαν στην πόλη και έφεραν τον στράτευμα των Υορκέζων σε αδιέξοδο, διέταξε τους άνδρες του να διασχίσουν τους αγρούς που χώριζαν την θέση του απο την πόλη και να μπούν στην πόλη. Έτσι και έγινε. Οι άνδρες του Warwick διέχισαν τους αγρούς και ανέβηκαν τους φράχτες των εξωτερικών σπιτιών της πόλης εισερχόμενοι κατα ομάδες στην πόλη. 

Μόλις οι Υορκιστές πέρασαν απο τα σπίτια και βγήκαν στους δρόμους, οι βασιλικοί κατάλαβαν την επικινδυνότητα την κατάστασης και οι λόρδοι Northumberland και ο Clifford αναγκάστηκαν να στείλουν άνδρες από τα οδοφράγματα για να αντιμετωπίσουν τη νέα απειλή, ενώ το βασιλικό στρατηγείο βρέθηκε στη μέση μιας μάχης. Μάλιστα, ο ίδιος ο Ερρίκος τραυματίστηκε σε αυτό το στάδιο της μάχης.

Όμως ήταν ήδη αργά για τους Βασιλικούς. Οι άνδρες του Warwick διεύρυναν το μέτωπό τους μέσα στην πόλη και το μέτωπο των φιλοβασιλικό έσπασε εντελώς.Οι λόρδοι Northumberland και Clifford σκοτώθηκαν αγωνιζόμενοι στους δρόμους. Ο βασιλιάς κατέφυγε στο σπίτι ενός βυρσοδέψη για να κρυφτεί, ενώ ο Somerset κατέφυγε στο Castle Inn και οι Buckingham και Wiltshire σε ένα μοναστήρι. Ο βασιλιάς συλληφτήθηκε σύντομα από τον δούκα της Υόρκης, ο οποίος διέταξε να μην τον πειράξουν. Στη συνέχεια γύρισε τις προσοχές του στον πολιορκημένο Somerset. Συνειδητοποιώντας ότι τα πάντα χάθηκαν για αυτόν, ο Somerset ξεκίνησε μια απελπισμένη μάχη από το Castle Inn και λέγεται ότι σκότωσε τέσσερις άνδρες προτού σκοτωθεί. Ο Buckingham παραδόθηκε ενώ ο Wiltshire ξέφυγε μεταμφιεσμένος ως μοναχός.

Ο Λόρδος της Υόρκης ήταν ο απόλυτος νικητής. Η πρώτη μάχη του πολέμου των ρόδων τέλειωσε με ξεκάθαρη νίκη των Υορκέζων έναντι των Λάνγκαστερ. Ο Λόρδος της Υόρκης έγινε ο δεύτερος Λόρδος προστάτης, καθώς πλέον ο Ερρίκος υπέστει ξανά ψυχολογικό σόκ. Στην θέση αυτή θα παραμείνει μέχρι τις 25 Φεβρουαρίου 1456. αλλά παρέμεινε σημαντικό μέλος του Βασιλικού Συμβουλίου παρά τις προσπάθειες της Βασίλισσας Μαργαρίτας και των κληρονόμων του Somerset, του Northumberland και του Clifford. Αυτές οι αντιδικίες θα γίνουν οι αφορμή για νέες αψιμαχίες μεταξύ των Υορκέζων και των Λάγκαστερ. 

Το Φεβρουάριο του 1456, ο Ερρίκος ανένηψε και απομάκρυνε τον Ριχάρδο από τη θέση του Λόρδου Προστάτη. Ο Ερρίκος ταξίδεψε το φθινόπωρο στην Ουαλία και η Μαργαρίτα του Ανζού δεν του επέτρεψε να γυρίσει στο Λονδίνο, όπου οι έμποροι ήταν εκνευρισμένοι από την παρακμή του εμπορίου και τη γενικότερη οικονομική κατάρρευση. Η αυλή του βασιλιά μεταφέρθηκε στο Κόβεντρι. Μέχρι τότε, ο νέος δούκας του Σόμερσετ ανήλθε ως ο νέος ευνοούμενος της βασιλικής αυλής. Η Μαργαρίτα έπεισε το σύζυγό της να αναιρέσει όσα είχε κάνει ο Ριχάρδος της Υόρκης ως Λόρδος Προστάτης, ο οποίος αναγκάστηκε να επιστρέψει στο αξίωμα του Υποδιοικητή στην Ιρλανδία.

Εν τω μεταξύ, αυξανόταν η αναστάτωση στην πρωτεύουσα και τη βόρεια Αγγλία, καθώς και η πειρατεία στα νότια παράλια, αλλά το βασιλικό ζεύγος επέμενε περισσότερο στο να προστατεύσει το ίδιο: η βασίλισσα εισήγαγε για πρώτη φορά στην Αγγλία το θεσμό της στρατολόγησης. Ταυτόχρονα, ο σύμμαχος του δούκα της Υόρκης, Ρίτσαρντ Νέβιλ, 16ος κόμης του Γουόρικ (ο λεγόμενος Kingmaker), αύξανε τη δημοτικότητά του στο Λονδίνο ως υπέρμαχος των εμπόρων.

Την άνοιξη του 1458, ο αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι προσπάθησε να συμφιλιώσει τους ευγενείς που βρίσκονταν σε μακροχρόνιους πολέμους μεταξύ τους. Στις 25 Μαρτίου, ανήμερα του Ευαγγελισμού, o βασιλιάς ηγήθηκε πομπής προς τον καθεδρικό του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο, όπου γινόταν Μεγάλο Συμβούλιο, με ευγενείς από τους οίκους Λάνκαστερ και Υόρκης να τον ακολουθούν χέρι-χέρι. Ήταν η νηνεμία πριν μια μεγάλη καταιγίδα.

A.C. Renate: Serie B... Keep dreaming

Ο πόλεμος των ρόδων: η περίοδος του Ερρίκου του ΣΤ'

Ο Ερρίκος ο Ε' πεθαίνει στις 31 Αυγούστου του 1422. Τον διαδεχεται ο ανήλικος εννιάχρονος γιός του, Ερρίκος ο ΣΤ'. Τον Σεπτέμβριο του 1423, κλήθηκε το βασιλικό Κοινοβούλιο και ορίστηκε συμβούλιο αντιβασιλείας υπό τον θείο του, Χάμφρεϊ του Γκλόστερ, μικρότερο γιο του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Δ΄, μέχρι την εποχή ενηλικίωσης του βασιλιά, με περιορισμένες αρμοδιότητες. Ο ετεροθαλής αδελφός του Ερρίκου Δ΄, επίσκοπος Ερρίκος Μπωφόρ, είχε σημαντική θέση στο συμβούλιο, ενώ ο μεγαλύτερος εν ζωή γιος του Ερρίκου Δ΄, Ιωάννης του Λάνκαστερ, ο άλλος του θείος, ορίστηκε αντιβασιλέας της Γαλλίας.

Η περίοδος αυτή της αντιβασιλείας ολοκληρώθηκε το 1437. Ο νέος βασιλιάς ήθελε να εφαρμόσει ειρηνική πολιτική στις σχέσεις της με την Γαλλία. Μέχρι τότε οι Γάλλοι εκμεταλλευόμενοι τον θάνατο του Ερρίκου του Ε' και την απουσία ισχυρού διαδόχου εξαπέλυσαν μια ισχυρή αντεπίθεση εναντίων των αγγλικών θέσεων στην Γαλλία, χάρις και στην δυναμική παρουσία της Ιωάννας της Λωρραίνης.  Ο Ερρίκος ΣΤ΄ δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στον ρόλο του όταν ανέλαβε πλήρως τα δικαιώματά του ως βασιλιάς το 1437, γινόμενος έρμαιο ευνοούμενων ευγενών που τον πίεσαν να τερματίσει τον πόλεμο με την Γαλλία.

Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας

Συγκεκριμένα, μετά το θάνατο του θείου του, Ιωάννη του Λάνκαστερ, δούκα του Μπέντφορντ, το 1435, περικυκλώθηκε από μη δημοφιλείς συμβούλους και αντιβασιλείς, οι πιο εξέχοντες εκ των οποίων ήταν ο θείος του Ερρίκου, Χάμφρεϊ Δούκας του Γκλόστερ, ο καρδινάλιος Ερρίκος Μπωφόρ και ο Γουλιέλμος του Σάφοκ. Οι δυο τελευταίοι αρκετά χρόνια αργότερα κατηγορήθηκαν για κυβερνητική κακοδιαχείριση και κακό χειρισμό του συνεχιζόμενου Εκατονταετούς Πολέμου με τη Γαλλία.  Ο επίσκοπος Μπωφόρ και ο Δούκας Γουλιέλμος του Σάφοκ έπεισαν τον βασιλιά ότι ο καλύτερος δρόμος για ειρήνη με την Γαλλία ήταν ο γάμος του με την ανιψιά του Καρόλου Ζ΄, Μαργαρίτα του Ανζού, κόρης του βασιλιά της Νάπολης Ρενέ Α΄, ξαδέλφου του Γάλλου βασιλιά. Ο Ερρίκος είχε ακούσει για την εκπληκτική της ομορφιά και έστειλε τον Σάφοκ να διαπραγματευθεί με τον Γάλλο βασιλιά. Ο Κάρολος συμφώνησε ότι θα την προσφέρει, αλλά χωρίς την τεράστια περιουσία της ως προίκα, παρά μονάχα τις κομητείες του Ανζού και του Μαιν, κάτι που συμφωνήθηκε με την Συνθήκη της Τουρ και κρατήθηκε μυστικό από το Κοινοβούλιο.

Μαργαρίτα του Ανζού

Ο γάμος πραγματοποιήθηκε το 1445 και ο δυναμικός χαρακτήρας της Μαργαρίτας επηρέασε τον Ερρίκο, με αποτέλεσμα να έχει αυτή τον πρωταγωνιστικό ρόλο για αρκετό καιρό στην Αγγλία. Καθυστέρησε να δημοσιοποιήσει την υποτιμητική για την Αγγλία συνθήκη της Τουρ, γιατί φοβόταν τις αντιδράσεις του θείου του, Χάμφρεϊ του Γκλόστερ. Μόλις δημοσιοποιήθηκε, τμήμα του λαού εξοργίστηκε με τον Σάφοκ: οι Ερρίκος και Μαργαρίτα προσπάθησαν να τον υπερασπίσουν, λέγοντας ότι ήταν δική τους πρωτοβουλία ο γάμος και η Συνθήκη.

Στην συνέχεια απαλλάχθηκαν και από τον Ριχάρδο, δούκα της Υόρκης, που εξορίστηκε στην Ιρλανδία, και συνέχισαν το έργο τους δίνοντας περισσότερους τίτλους στους Σάφολκ και Μπωφόρ. Η κυβέρνηση άρχισε σταδιακά να γίνεται μισητή λόγω της άσχημης οικονομικής κατάστασης, της αλλαγής της νομοθεσίας και της απώλειας των περιοχών στην Γαλλία. Ο μεγαλύτερος στόχος (1447) ήταν ο δούκας του Σάφοκ που πιέστηκε να εξοριστεί, αλλά το πλοίο του μπλέχτηκε σε μάχη, ο ίδιος δολοφονήθηκε και το πτώμα του βρέθηκε αργότερα στην παραλία του Ντόβερ.

Την ίδια ώρα στην Γαλλία, μετά την πτώση των Παρισίων, η θέση της Αγγλίας είχε γίνει δεινή: ο δούκας της Υόρκης κατάφερε να ανακαταλάβει την Φεκάμπ και μερικές περιοχές της Νορμανδίας, έκανε καλή διακυβέρνηση στις περιοχές που είχε την εξουσία και μετά από 12 μήνες τον Νοέμβριο του 1439 επέστρεψε στην Αγγλία. Παρά το γεγονός ότι ήταν ένας από τους εξέχοντες ευγενείς, ο Ερρίκος ΣΤ΄ δεν τον έβαλε στο βασιλικό συμβούλιο.

Ριχάρδος της Υόρκης

Στην συνέχεια, διορίστηκε αντιβασιλιάς της Γαλλίας στις 2 Ιουλίου με τις ίδιες εξουσίες που είχε ο Μπέντφορντ, συναθροίζοντας με το μέρος τους υποστηρικτές του. Το 1443 ο Ερρίκος Δ΄ δημιούργησε την κομητεία του Σόμερσετ, τοποθετώντας ως Α΄ δούκα τον Ιωάννη Μπωφόρ, δίνοντας του έναν στρατό 8.000 ανδρών. Αντίθετα, αρνήθηκε να ενισχύσει τον Ριχάρδο στην προσπάθεια του να διατηρήσει τα σύνορα του στην Νορμανδία, κάτι που έκανε τον Ριχάρδο να υποπτευθεί ότι υπεύθυνος γι' αυτό ήταν ο Μπωφόρ. Αυτό ήταν αιτία για την δημιουργία μίσους ανάμεσα στην οικογένεια του Μπωφόρ και τον Οίκο της Υόρκης, που δεν θα αργήσει να εξελιχθεί στην συνέχεια σε εμφύλιο πόλεμο. Ο Ριχάρδος παρέμεινε στην θέση του στην Νορμανδία τα επόμενα χρόνια, όπου γεννήθηκαν στο Ρουέν τα παιδιά του Εδουάρδος, Εδμόνδος και Ελισάβετ.

Μόλις τελείωσε ο πενταετής διορισμός του, επέστρεψε στην Αγγλία και η αντιβασιλεία πήγε (1446) στον Εδμόνδο Μπωφόρ, 2ο κόμη του Σόμερσετ μετά τον θάνατο του αδελφού του. Ο Ριχάρδος διορίστηκε στην συνέχεια αντιβασιλιάς της Ιρλανδίας, με τον τίτλο του κόμη του Όλστερ: φαίνεται σαν μια προσπάθεια του Ερρίκου ΣΤ΄ να τον κρατήσει μακριά από τις υποθέσεις της Αγγλίας και της Γαλλίας. Παρέμεινε στην Αγγλία ως το 1449 και στην συνέχεια μετέβη με 600 άντρες στην Ιρλανδία, αλλά οι τεράστιες οικονομικές του ανάγκες τον ανάγκασαν να επιστρέψει στην Αγγλία. Αναγκάστηκε λόγω της τετελεσμένης οικονομικής του κατάστασης να δανειστεί το ποσό των 40.000 λιρών από το στέμμα.

Βασικό χαρακτηριστικό όλων αυτών των συμβούλων και των αντιβασιλέων ήταν ότι διαγκωνίζονταν για μια πιο καλή θέση στην αυλή του και τα μαχαιρώματα δεν ήταν κάτι σπάνιο. Σε όλες αυτές τις διαμάχες, ο Ερρίκος ΣΤ' δε συμμετείχε σχεδόν καθόλου, γι' αυτό και θεωρήθηκε αδύναμος και ανεπαρκής βασιλιάς. Επιπροσθέτως, ήταν διανοητικά ασταθής, που ίσως κληρονόμησε από τον παππού του, Κάρολο ΣΤ΄ της Γαλλίας. Ως το 1450, πολλοί θεωρούσαν ήδη τον Ερρίκο ανίκανο να ανταποκριθεί στα καθήκοντα και στις υποχρεώσεις του ως βασιλιάς ή ακόμα χεορότερα πως είναι βασιλιας αλλα ο ίδιος δρά σαν να μην ειναι ο βασιλιάς.

Το 1450, πραγματοποιήθηκε στο Κεντ μια βίαιη λαϊκή εξέγερση, με αρχηγό τον Τζακ Κέιντ, η πρώτη ένοπλη αμφισβήτηση της κεντρικής βασιλικής εξουσίας. Με αίτια εκβιασμούς από βασιλικούς αξιωματούχους και την αποτυχία του δικαστικού συστήματος να προστατέψει τους γηγενείς ιδιοκτήτες γης όλων των τάξεων. Οι επαναστάτες κατέλαβαν τμήματα του Λονδίνου, αλλά εκδιώχθηκαν από τους ίδιους πολίτες σε κάποια στιγμή, καθώς επιδόθηκαν σε πλιάτσικο. Οι επαναστάτες διαλύθηκαν μετά από υποτιθέμενη αμνηστία, αλλά ορισμένοι εκτελέστηκαν αργότερα, ανάμεσα στους οποίους και ο ίδιος ο Τζακ Κέιντ.

Δυο χρόνια αργότερα, ο Ριχάρδος, δούκας της Υόρκης, επέστρεψε στην Αγγλία ως αντιβασιλέας της Ιρλανδίας και βάδισε προς το Λονδίνο, ζητώντας την απομάκρυνση του δούκα του Σόμερσετ και ανασχηματισμό της κυβέρνησης. Σε αυτό το στάδιο, πολύ λίγοι ευγενείς δέχονταν μια τόσο δραστική λύση για το θέμα της εξουσίας του Ερρικού, με αποτέλεσμα ο Ριχάρδος να μην συγκεντρώσει ισχυρούς συμμάχους και να συλληφθεί στο Μπλάκχιθ του Λονδίνου. Φυλακίστηκε κατά τα έτη 1452-1453, αλλά ελευθερώθηκε με τον όρο ότι δε θα στασίαζε εναντίον της αυλής και δίνοντας όρκο πίστης προς τον βασιλιά.

Η αυξανόμενη λαϊκή δυσαρέσκεια, η πληθώρα ευγενών με ιδιωτικούς στρατούς και φέουδα, η διαφθορά της αυλής του Ερρίκου, η αυξανόμενη διχόνοια στην αυλή αντικατοπτριζόταν και σε ολόκληρη τη χώρα, οι βεντέτες των οικογένειών των ευγενών μεταξύ τους και η έλλειψη σεβασμού στη βασιλική εξουσία και στη δικαιοσύνη, συνήθως οικογένειες παλαιών ισχυρών αριστοκρατών κινούνταν εναντίον μικρότερων ευγενών, οι οποίοι είχαν αυξήσει τη δύναμη και την επιρροή τους λόγω των διαφόρων εξεγέρσεων εναντίον του Ερρίκου.

Όλα τα παραπάνω δημιούργησαν ένα πολιτικό κλίμα, ώριμο, για έναν εμφύλιο πόλεμο. Μιας και ο βασιλιάς επηρεαζόταν τόσο εύκολα, η εξουσία βρισκόταν στα χέρια των αυλικών που βρίσκονταν κοντύτερα στον ίδιο, με άλλα λόγια τον δούκα του Σόμερσετ και τους Λάνκαστερ. Ο Ριχάρδος της Υόρκης και οι υπόλοιποι υποστηρικτές του οίκου, που δε βρίσκονταν τόσο κοντά στη θέση εξουσίας, βρέθηκαν να χάνουν σταδιακά τη δύναμή τους, ενώ παράλληλα ο Ερρίκος πειθόταν να προσφέρει όλο και περισσότερη γη και εξουσίες στους Λάνκαστερ.

Το 1453, ο Ερρίκος υπέπεσε στην πρώτη του διανοητική κατάρρευση, μετα απο την οποία κατα καιρούς θα ακολουθήσουν μια σειρά πολλών άλλων, κατά την οποία δεν αναγνώριζε ούτε τον ίδιο το νεογέννητο γιο του, Εδουάρδο του Γουέστμινστερ. Οργανώθηκε τότε ένα συμβούλιο Αντιβασιλείας, με ηγέτη τον Ριχάρδο της Υόρκης ως Λόρδο προστάτη του βασιλείου. Ο Ριχάρδος φυλάκισε το δούκα του Σόμερσετ και υποστήριξε τους συμμάχους του, την οικογένεια των Νέβιλ, στη συνεχιζόμενη βεντέτα τους με τους Πέρσυ.

Ο Ερρίκος επανήλθε το 1455 και για άλλη μια φορά βρέθηκε υπό την επιρροή των κοντινότερων αυλικών του. Ο Ριχάρδος της Υόρκης εκδιώχθηκε από την αυλή από την ισχυρή και επιθετική σύζυγο του Ερρίκου, Μαργαρίτα του Ανζού, η οποία δρούσε ως ντε φάκτο ηγέτης των Λάνκαστερ και είχε φτιάξει μια συμμαχία ευγενών εναντίον του Ριχάρδου και της επιρροής του. O ανατραπείς Ριχάρδος, ο οποίος φοβόταν πιθανή σύλληψη και εκτέλεση του ίδιου με την κατηγορία της προδοσίας, αναγκάστηκε να καταφύγει σε ένοπλη αντίδραση το 1455. Οι δούκες της Υόρκης, Σάλσμπουρι και ο Ριχάρδος Νέβιλ, ΙΣΤ΄ κόμης του Γουόρικ, συναντήθηκαν στο Λέστερ, προετοιμαζόμενοι για συγκέντρωση στρατού. Στις 22 Μαΐου, ο βασιλιάς και ο Σόμερσετ συγκέντρωσαν έναν στρατό 2.000 ανδρών φτωχά εξοπλισμένο και έφτασαν στο Saint Albans, όπου τους περίμενε ο στρατός των αντιπάλων του, που ήταν μεγαλύτερος και καλύτερα εξοπλισμένος.

Όλα είναι έτοιμα για την πρώτη επίσημη μάχη του πολέμου των Ρόδων

(συνεχίζεται...)

Κύπρος: Μια ιστορική στιγμή για την Εθνική Φρουρά

Πραγματοποιήθηκε σήμερα 1η Δεκεμβρίου 2017 στο ΚΕΝ της Λάρνακας η ορκομωσία των πρώτων γυναικών εθνοφρουρών της Εθνικής Φρουράς της Κύπρου. Στην τελετή παρευρέθησαν ο Υπουργός Άμυνας κ. Χριστόφορος Φωκαΐδης, η ηγεσία της Εθνικής Φρουράς, μέλη της Επιτροπής Άμυνας της Βουλής, αντιπροσωπείες στελεχών, λοιποί προσκεκλημμένοι, καθώς και πλήθος συγγενών και φίλων των Συμβασιούχων Οπλιτών.

    Ο Αρχηγός της Εθνικής Φρουράς στην Ημερήσια Διαταγή του ανέφερε ότι η υπηρεσία προς την Πατρίδα αποτελεί την μέγιστη τιμή για κάθε πολίτη της. Η επιλογή να εισέλθουν στις τάξεις τις Εθνικής Φρουράς τις καθιστά ξεχωριστές, καθόσον σε μια εποχή που οι αξίες βάλλονται πανταχόθεν, αυτές με την απόφασή τους έδειξαν έμπρακτα τη διάθεσή τους για προσφορά προς την Πατρίδα. Παράλληλα έχουν πλέον τον τίτλο των πρώτων γυναικών που προσλαμβάνονται ως ΣΥΟΠ στην Εθνική Φρουρά.

    Τις κάλεσε να αισθάνονται υπερήφανες που αποτελούν μέλη της Εθνικής Φρουράς και ειδικότερα του θεσμού των ΣΥΟΠ που σχεδιάστηκε, δοκιμάστηκε και αξιολογείται ως επιτυχής.

    Ολοκληρώνοντας την Ημερησία Διαταγή του, ο Αρχηγός τόνισε ότι ο δρόμος που θα οδηγήσει στην επιτυχία της αποστολής της Εθνικής Φρουράς είναι δύσβατος και περνά μέσα από την εκπαίδευση. Μια εκπαίδευση σκληρή σωματικά, με πολύ ιδρώτα αλλά ανθρώπινη ψυχικά, με πολύ ενδιαφέρον και αγάπη.

Απο την μεριά του ο Υπουργός Άμυνας κ. Χριστόφορος Φωκαΐδης, τόνισε ότι σήμερα είναι μια ιστορική μέρα για την Εθνική Φρουρά. Με τη σημερινή τελετή ορκωμοσίας των πρώτων γυναικών ΣΥΟΠ, είπε, σφραγίζεται με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο η επιτυχία μιας μεγάλης και ιστορικής μεταρρύθμισης, που παράγει ήδη αποτελέσματα.

Η μεταρρύθμιση αυτή συνέχισε, δεν θα μπορούσε να ήταν πλήρης χωρίς την επιτυχή ενσωμάτωση και των γυναικών ΣΥΟΠ στις τάξεις της Ε.Φ., γιατί η διάσταση του φύλου αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του εκσυγχρονισμού.

Η σημερινή τελετή, υπογράμμισε ο κ. Φωκαΐδης, αποτελεί το επιστέγασμα της επιτυχίας και την ολοκλήρωση μιας επιτυχούς πορείας που επιβεβαιώνει και αποδεικνύει ότι η μεταρρύθμιση, η αναδιοργάνωση και ο εκσυγχρονισμός της Ε.Φ., δεν είναι λόγια και θεωρητικές διακηρύξεις.

Η μεταρρύθμιση είναι εδώ, είναι πραγματικότητα και όλοι πλέον μπορούμε να μιλούμε για μια νέα Ε.Φ. με αναβαθμισμένες επιχειρησιακές δυνατότητες και ένα μακροπρόθεσμο εξοπλιστικό πρόγραμμα, που για πρώτη φορά, συντεταγμένα και με βάση τα χρονοδιαγράμματα υλοποιείται, υπογράμμισε χαρακτηριστικά ο κ. Υπουργός. Υπέδειξε ακόμα ότι κάποιοι που συνεχίζουν να γκρινιάζουν και να αμφιβάλλουν, όπως αμφέβαλλαν και όταν ξεκινούσε αυτή η πορεία της μεγάλης μεταρρύθμισης και πάλι θα διαψευστούν.

Η παρουσία των γυναικών Συμβασιούχων Οπλιτών, συνέχισε, ο ζήλος και ενθουσιασμός που επιδεικνύουν, ήρθε να διαψεύσει πανηγυρικά όσους υποστήριζαν, ένα μόλις χρόνο πριν, πως το εγχείρημα για επαγγελματοποίηση του στρατεύματος ήταν καταδικασμένο σε αποτυχία.

Τα αποτελέσματα της εφαρμογής της μεταρρύθμισης είναι ακόμα καλύτερα και από τις προβλέψεις, είπε ο κ. Υπουργός. Ο θεσμός των ΣΥΟΠ στέφθηκε με επιτυχία από τον πρώτο κιόλας χρόνο λειτουργίας του. Απόδειξη το ενδιαφέρον 4 και 5 χιλιάδων νέων κάθε χρόνο να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό. Απόδειξη ότι από τους πρώτους ΣΥΟΠ που προσελήφθησαν πέρσι 90% και πλέον έχουν ανανεώσει τα συμβόλαια τους. Απόδειξη ότι από το σύνολο 300 και κάτι γυναικών, που ξεκίνησαν την εκπαίδευση εδώ στο ΚΕΝ, 282 σήμερα δίνουν το νενομισμένο όρκο και εντάσσονται πλέον οργανικά στις τάξεις της Ε.Φ.

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία κατέληξε ο κ. Φωκαΐδης ότι ο θεσμός των Συμβασιούχων Οπλιτών ήρθε για να μείνει και να αποτελέσει τη ραχοκοκαλιά πλέον της μάχιμης δύναμης της Ε.Φ. Ένας θεσμός που επέτρεψε την μείωση της στρατιωτικής θητείας στους 14 μήνες, κάτι που συνιστά ευεργέτημα για τους νέους και τις οικογένειες τους αλλά και που την ίδια ώρα οδήγησε στη δραστική μείωση της φυγοστρατίας.

Αποτέλεσμα, ανέφερε ο κ. Φωκαΐδης, η Εθνική Φρουρά να έχει σήμερα, όχι μόνο ποιοτικά αναβαθμιστεί, αλλά και αριθμητικά. Παρά τις Κασσάνδρες που στοιχημάτιζαν στην αποτυχία της μεταρρύθμισης, σήμερα η αριθμητική δύναμη είναι μεγαλύτερη είπε ο κ. Υπουργός, απ’ ότι πριν την μεταρρύθμιση. Πέραν όμως της αριθμητικής ενίσχυσης, ο νέος θεσμός των ΣΥΟΠ, αναβαθμίζει κατά τρόπο ουσιαστικό και ποιοτικά την Ε.Φ. .

Ποιοτική αναβάθμιση της Εθνικής Φρουράς αποτελεί και η παρουσία, των γυναικών στην Εθνική Φρουρά, ανέφερε ο κ. Υπουργός, όχι μόνο γιατί δεν νοείται σύγχρονος στρατός χωρίς γυναίκες αλλά και γιατί όπως αποδεικνύεται στην πράξη οι επιδόσεις των γυναικών σε πολλούς τομείς είναι καλύτερες και απ’ αυτές των ανδρών αποδεικνύοντας πως δεν υπάρχουν πλέον ανδρικά στεγανά.

Το ήθος, ο ζήλος, ο επαγγελματισμός που επιδεικνύουν οι γυναίκες ΣΥΟΠ, είναι πράγματι υποδειγματικός σημείωσε σε ο κ. Φωκαΐδης υπογραμμίζοντας ότι δεν δημιουργήθηκε το παραμικρό θέμα, δεν έλαβε καμιά επιστολή και κανένα τηλέφωνο παραπόνου από οποιοδήποτε και αυτό όπως είπε, αποτελεί ένα μάθημα και για τους άνδρες.

Τέλος, ο κ. Φωκαΐδης συνεχάρη Διοικητή του ΚΕΝ, όλους του εκπαιδευτές, αξιωματικούς και υπαξιωματικούς, που με υποδειγματικό επαγγελματισμό και αίσθημα ευθύνης καθοδήγησαν τις νέες γυναίκες Συμβασιούχες Οπλίτες να ολοκληρώσουν τον πρώτο κύκλο της εκπαίδευσής τους, έτσι ώστε σήμερα να είστε πανέτοιμες να φέρουν σε πέρας την αποστολή που αναλαμβάνουν.

Αρχαιολογικά ευρήματα απο την εκστρατεία του Καίσαρα στην Βρετανία

Το 55 π.Χ, ο Ιούλιος Καίσαρας, μετά την κατάπνιξη της γαλατικής εξέγερσης εκστρατεύει στην Βρετανία. Την εκστρατεία και τα αποτελέσματά της, εκτός απο τηον Ιούλιο Καίσαρα, την εξιστορούν ο Κικέρωνας και ο Τάκιτος. Μέχρι πρόσφατα όμως δεν είχαν βρεθεί κάποια αρχαιολογικά ευρύματα αυτής της εκστρατείας. παρά την πολυάριθμη δύναμη των Ρωμαίων λεγεωνάριων από 800 πλοία, κανένα αρχαιολογικό τεκμήριο της επίθεσης ή λείψανα δεν βρέθηκαν ποτέ.

Σήμερα, όμως, η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε από τύχη -από μια ανασκαφή που έγινε ενόψει της κατασκευής ενός νέου δρόμου στο Κεντ- στο φως αυτό που θεωρείται η πρώτη αδιάσειστη απόδειξη της εισβολής.
Αρχαιολόγοι από το Πανεπιστήμιο του Λέστερ και από το Συμβούλιο της κομητείας του Κεντ ανακάλυψαν μια τάφρο και ένα ακόντιο στο Έμπσφλιτ, ένα χωριό στο Άιλ οφ Θάνετ.

Το σχήμα της τάφρου στο Έμπσφλιτ είναι παρεμφερές με τα ρωμαϊκά οχυρά στην Αλεσία της Γαλλίας, όπου πραγματοποιήθηκε η αποφασιστική μάχη στη διάρκεια του Γαλατικού Πολέμου το 52 π.Χ.

Οι ειδικοί, επίσης, ανακάλυψαν ότι η γειτονική περιοχή Πέγκγουελ Μπέι είναι ένας από τους ελάχιστους γειτονικούς όρμους που θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν έναν τόσο μεγάλο στόλο, ενώ η μορφολογία του εδάφους της περιοχής ταιριάζει με τις παρατηρήσεις που έκανε ο ίδιος ο Καίσαρας. Μέχρι σήμερα το Θάνετ δεν είχε ποτέ θεωρηθεί ότι αποτέλεσε τον τόπο που κατέπλευσε ο ρωμαϊκός στόλος γιατί μέχρι τον Μεσαίωνα διαχωριζόταν από την ηπειρωτική χώρα μέσω του Καναλιού του Γουέινσταμ. Οι περισσότεροι ιστορικοί θεωρούσαν ότι είχε συμβεί στο Ντιλ, το οποίο βρίσκεται νότια του όρμου Πέγκγουελ.